Yey's. :">

Sabi na e.

masasaktan lang din ako ulit. :(

IHAVESOMANYDOUBTS

I get paranoid. Cry without any appropriate reason. Nang aaway bigla. Selos dito, duda doon. NOT an Ideal girlfriend at all.

BUT AT THE END OF THE DAY

I still know how to listen, I know how to forgive, I know how to say sorry. Sincerely.

 At kaya ko magtiwala ulit. :) His texts melts my heart. He never fails.

HINDI YUN Katangahan. :)

It only means, nagmamahal lang talaga ako. At hindi yun basta basta mabubura ng maling akala. :)

Mixed Emotions. :))

Highschool Graduation yun.

Masayaa. Malungkot. Masakit. 

Masaya

Graduate na e. Saka excited na magcollege. 

Malungkot

kasi mahihiwalay na sa mga long-time friends. Andaming mamimiss. :))

Masakit

okay, direct to the point. Kasi Wala kong nakuhang award. ^^ Uhh. Nag expect kasi, andami kong ginawang effort. Lalo na sa extra curricular activities. Marami ding naachieve. 

“Nak, ba’t wala ka man lang nakuha ni isa, bat si ganto meron, at madami pa?”

idagdag pa ang mga katanungan nila parents na ang hirap sagutin. XD

“Hindi ka kasi nagpursige eh”.

hehe Oo nalang. Sakit na ng ulo ko nun. Hababg nasa bus, “iiiyak ko talaga to mamaya” pero pagkarating sa bahay, plakda. tulog. XD  :))

Hindi ko alam kung may sama ko ng loob sa alma matter ko. Pero, nakakalungkot lang na hindi nabigyan ng consideration at recognition yung mga nageeffort. At kung sino pa yung di gaanong maeeffort sa buhay.. yun pa yun narerecognized. Ang hirap din.. kasi para kina parents sana. “Atleast di kayo napagod kasi di kayo umakyat ng stage diba? HAHA” Joke ko. Pero masakit pa din. :) Kaya namotivate ako lalo, ngayong college. Kasi gusto ko yung course ko. At alam kong dito ako mageexcell. In God’s will, makabawi ako sa parents ko. At sa sarili ko. :) 

I’ve never asked advice from anyone. Kahit anong problems. (Except kay God, syempre) I don’t know. Sanay ako na sinasarili ko mga problema ko. Kahit sa mga social-networking sites, bihira lang din ako maglabas ng mga feelings ko. I chose to be quiet, kasi I know na pag nagsalita ako, lalaki lang yung issue lalo. 

Dati, I tried explaining things to Papa (hindi ko nalang sasabihin kung ano yun) Through letter pa yun. Kasi hindi ko talaga kaya, though I know na may point ako. Hindi ko makakalimutan yung sinabi nya… “Wala kang karapatang sumagot, dahil ikaw ang mas lamang.” Oo. Ako nga pala. Kaya nakonsensya akoo. :)) Since then, ayoko na mag explain ng kahit ano. Pero di naman pedeng itago lahat. So pag may chance.. iniiyak ko kay God lahat. Talking na parang kaharap ko lang sya. Then pagka tulog ko. Ayun, wala na. Ang gaan ng pakiramdam ko. HAHA. Paulit ulit lang yun.

Now, atleast nakahanap na ko ng bagong mapagbubuhusan ng feelings. Ang tumblr. XD Konti lang nakakakita.. at kung sino man makakita neto, yun yung mga talagang nagccare. Mag abala pa naman bang puntahan yung tumblr account mo, at basahin mga blogs mo eh. :)) Haha. Shaaaare. :)

*SIGH

Alam ko naaaa. :D Kung bakit hindi ko kaya mag open up ng feelings ko kahit kanino. (Except God, of course). Kase, weird pero.. I feel guilty afterwards. Nakakainis?? I know wala kong kasalanan, I’m just trying to express yung nararamdaman ko in a way na magiging aware din yung taong involve sa mga ginagawa nyang mali. Kaso after nun, what the… parang ako yung may mali. Wahaaaaa.